Brązowy Konik Morski

recepta

         polubić rzeczy martwe

         ale nie zanadto

         aby nie zażądały duszy

         poznać świat na tyle

         żeby odróżniać

         konieczność od przypadku

         a przymus od wyboru granic

         być otwartym żeby wpuścić

         najmniejsze światło

         i przezroczystym

         żeby mogło świecić dalej

         kochać kwiat paproci

         który wymyślono

         tylko po to

         żeby był baśnią

         szukać źródła

         uważnie

         żeby nie przegapić

         kropli

trzy topole

         topole już tam rosły w rzędzie

         szumiąc potrójnie

         wygodnie było siedzieć na ławce

         opierając plecy o ciepło chropawej kory

         majestatyczne korony kładły się

         splątanym cieniem

         wiosną rozścielały na ścieżce

         dywan czerwonych topolowych kotków

         jesienią sypały żółtymi liśćmi

         do suchych bukietów i na karton

         wyklejanki na lekcję przyrody

         w uczniowskim zielniku pachniał

         początek ogrodu

        

         swarliwym szpakom połyskliwie migotały

         pióra malując deseń wielobarwnej czerni

         gdy złudzenie zawiesza rozum

         w kontemplacji widzianego

         zaczyna się modlitwa 

         bezimienna jeszcze

        

         między drugą a trzecią topolą

         wiatr suszył pranie na sznurze

         wypełniał nogawki zginał rękawami

         obracał się w kołnierzykach

         z prania pod topolami

         rodził się początek wiary w niewidzialne

         i odwaga latania

         gdy szpaki opuszczając lęgowe budki

 zasiadłszy na pasach startowych gałęzi

         zakończyły swój topolowy żywot

         jesiennym odlotem

         topole zostały w rzędzie

         i nie wiem czy wiatr je powalił

         czy ludzie ścięli

         każdy początek

         miał swój ciąg dalszy

         już gdzie indziej

kiedy jesień

kiedy jesień rozpala drzewa

zdmuchując z gniazd ptaki

wrzucam do ogniska stare listy

i adresy oderwane od osób

odlatują podniebnym szlakiem

twarze jak klucze żurawi

z przestrzeni zżętych pól

powracają tęskniące źrenice

pod melancholijną leszczynę

szumiącą coraz ciszej

nie przepraszam za milczenie

pustych gniazd i ciemniejący horyzont

nie czekam już na listy

kolejny raz starłam kurz

z pocztowej skrzynki

chociaż zgubiłam do niej klucz

nie przepraszam

tak dobrze jest milczeć

w głośnych decybelach cykad

i patrzeć jak spadają liście

III nagroda - Brązowy Konik Morski - w Ogólnopolskim Konkursie Literackim o Laur Konika Morskiego w kategorii  Refleksje, marzenia, wspomnienia; Świnoujście 24 czerwca 2011