druga strona

druga strona

po ciemnych łąkach

księżycowa pełnia toczy

smak jabłek i krzyk żurawi

pędzel nocy rozcina

swojską przestrzeń

nadaje rzeczom kształty

od nowa formuje istnienie

pod kuchenną blachą

w czerwonych szyszkach

płoną ziarna czasu

na niewidzialnych niciach

snują się myśli

poszarpane jak babie lato

podpływają do okien

srebrne dachy na stodołach

nim w pajęczych sieciach

wstanie dzień zza luster

świat zajrzy nam pod powieki

zamknięte snem