w zimowych paprociach

w zimowych paprociach zastygł czas

wspomnienia kruche są jak szkło

w starej serwantce zamkniętej od lat

nawet kurz nie osiada tylko złoty brzeg

filiżanek od pocałunków stracił blask

herbaciany aromat owoców głogu i róż

wypełnia szczeliny przerwanych snów