samotne drzewo uczepione klifu
ostatnie ze swojego gatunku
minęły stulecia obfitości
radosne dni szelestu w konarach
opłakuje
złamane kikuty
poszarpane skały
wyspę
ostatnie drzewo
ostani raz
rozsiewa nasiona
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
8 komentarzy:
Rośliny to cudowne stworzenia. Silne i obdarzone niezwykłą wolą życia. Myślę, że z tych nasion wyrośnie jeszcze niejedno drzewo, któż to wie? :)
Zgadzam się, wiele razy podziwiam drzewa za ich upór, cierpliwość, niezwykłe przystosowanie. Myślę, że wciąż jeszcze wiele o nich nie wiemy.
Piękny i niezwykle bolesny obraz samotności i nieuchronnego końca, a ostatni wers to przejmujący manifest woli życia i akt nadziei...
Jeśli rozsiewa nasiona to może ono nie będzie ostatnie?
@pani od Puszka...
Dziękuję, tak właśnie z drzewami jest: do końca zachowują wolę życia. Nawet gdy giną, obumierają, marnieją. To wzruszające.
@Stokrotka
Być może tak, nadzieja wciąż trwa. Czasami nasiona mogą przetrwać wiele lat zanim wzejdą.
Świetnie napisane! Czekam na kolejne dzieła płodnej pisarki!
O, dzięki! To miło mieć takiego Czytelnika.
Prześlij komentarz