Iwono, urocze jesienne klimaty. Dla mnie ten obrazek stanowi przypomnienie, jakże przyjemnych chwil z dzieciństwa:). Jabłka pachnące słodyczą i pieczeniem w gorącej kuchni, i pąsowe policzki... Te jabłka były zawsze za słodkie, ale akurat nie przeszkadzało mi to wcale. Fajny utwór o Karolu:) Gratuluję blogu i pozdrawiam. Emilia
Emilio, fajnie, że zajrzałaś. Dziękuję za to i za komentarz. Pieczone jabłka też kojarzą mi się z dzieciństwem. Teraz jakoś mam mniej czasu na ten smakołyk, chociaż tak niewiele go potrzeba... Cieszę się, że mój blog Ci się podoba. Mam nadzieję, że będziesz tu częstym gościem. Pozdrawiam Iwona
Iwonka :-) pierwsze WITAJ na nowym blogu i od razu zabieram się do jabłek. Dla mnie też jest to obrazek z dzieciństwa i ze wsi. Mama woła do domu, bo chłód i wieczór i już od progu (w sieni) czuję słodycz pieczonych jabłek i kuchenne ciepło. (W pokojach paliło się w piecu zimą), więc kuchnia była najważniejsza, a ten zapach stał się już symbolem.
Bardzo ładne haiku. Zapomniałam już o pieczonych jabłkach. Koniecznie muszę je jutro upiec. Dorzucę tylko swoją wersję:
chłodny wieczór już w sieni zapach pieczonych jabłek
Oj, własnie, dobrze, że jutro dzień wolny, to będzie czas na pieczenie jabłek. Dzięki za osobiste wspomnienie. Moje GG nie działa, nie wiem, dlaczego :(
Cześć, Iwono,
OdpowiedzUsuńGratuluję nowiutkiego bloga :)
Jabłka smaczne i pachnące!
Pozdrawiam,
K. :)
Witaj, Karolu,
OdpowiedzUsuńjesteś pierwszy, więc należy Ci się specjalne powitanie:
Niniejszym nadaję Ci tytuł
Karola Pierwszego
Karol Pierwszy
na forum i na blogu
nie ma szybszego
Dzięki
Iwona
"Karol Pierwszy
OdpowiedzUsuńna forum i na blogu
nie ma szybszego"
:)))
Po raz pierwszy czytam utwór o sobie! Ale miło...
To moje auto przemieszcza mnie błyskawicznie po sieci :)
Pozdrawiam z piskiem opon,
K. :)
Iwono, urocze jesienne klimaty.
OdpowiedzUsuńDla mnie ten obrazek stanowi przypomnienie, jakże przyjemnych chwil z dzieciństwa:).
Jabłka pachnące słodyczą i pieczeniem w gorącej kuchni, i pąsowe policzki...
Te jabłka były zawsze za słodkie, ale akurat nie przeszkadzało mi to wcale.
Fajny utwór o Karolu:)
Gratuluję blogu i pozdrawiam.
Emilia
Emilio, fajnie, że zajrzałaś. Dziękuję za to i za komentarz. Pieczone jabłka też kojarzą mi się z dzieciństwem. Teraz jakoś mam mniej czasu na ten smakołyk, chociaż tak niewiele go potrzeba...
OdpowiedzUsuńCieszę się, że mój blog Ci się podoba. Mam nadzieję, że będziesz tu częstym gościem.
Pozdrawiam
Iwona
Bardzo ładne haiku.
OdpowiedzUsuńPozdrawiam :)
andrzej "eddie"
Iwono:)
OdpowiedzUsuńOj podoba się, podoba...
Będę pewnie Twoim częstym gościem.
:)
Emilia
Dzięki, Andrzeju.
OdpowiedzUsuńEmilio, cieszę się.
Iwona
Iwonka :-)
OdpowiedzUsuńpierwsze WITAJ na nowym blogu i od razu zabieram się do jabłek.
Dla mnie też jest to obrazek z dzieciństwa i ze wsi. Mama woła do domu, bo chłód i wieczór i już od progu (w sieni) czuję słodycz pieczonych jabłek i kuchenne ciepło. (W pokojach paliło się w piecu zimą), więc kuchnia była najważniejsza, a ten zapach stał się już symbolem.
Bardzo ładne haiku.
Zapomniałam już o pieczonych jabłkach. Koniecznie muszę je jutro upiec. Dorzucę tylko swoją wersję:
chłodny wieczór
już w sieni zapach
pieczonych jabłek
Serdeczności,
Magda :-))
Oj, własnie, dobrze, że jutro dzień wolny, to będzie czas na pieczenie jabłek. Dzięki za osobiste wspomnienie. Moje GG nie działa, nie wiem, dlaczego :(
OdpowiedzUsuńIwona