Poetycki dialog

       W dobie ogromnego zindywidualizowania procesu twórczego, skoncentrowania się na własnych przeżyciach i manifestowania osobistej nieskrępowanej wyobraźni, pisanie wierszy na styku dwóch osobowości, w wyniku wzajemnej inspiracji i fascynacji, bywa rzadkie. Toteż cieszę się, że znajdujemy, mimo dzielącej nas odległości, czas na długie telefoniczne rozmowy, w których i z których rodzą się wiersze będące dalszym ciągiem twórczej wymiany myśli. Czymże jest bowiem poetyckie (duchowe, intelektualne, emocjonalne) powinowactwo, jeśli nie wzajemnym inspirowaniem się i motywowaniem do sięgania tam, gdzie wzrok nie sięga.

       Poetycki dialog między wierszami.

        

wiersz pierwszy

Orfeusz (Iwona Startek)

wsłuchać się aż do powierzchni oceanu

do granic wybrzeży podążać za głosem

wychodząc z ramion śmierci

czy krople słone we włosach

to morze czy łzy

motyl na dłoni rozpostarł skrzydła

Eurydyka śpi

wiersz drugi, odpowiedź

XXX (Hanna Fogel)

zagrał flet Orfeusza

ból siły wypala

wstrzymuje łzy

czystsze niż on sam 

gdyby tak móc przeskoczyć

granice wytrzymałości

spopielić mur

wyrzucić z siebie żałobne pieśni

oczy życiem rozpalić

ciepło dłoniom przywrócić

ostatnią godzinę oszukać

dogonić pragnienia

lub

pogodzić się z nieuniknionym

wyżebrać ułaskawienie

wiersz trzeci, odpowiedź

płacz (Iwona Startek)

podobno płacz dobrze działa na oczy

stają się bardziej błyszczące i uwodzące

oczyszcza ostrość widzenia z drzazg i bierwion

może ranić innych bezradnością

miękkie łzy na policzku żłobią skórę

w bezpośrednim dotyku powstają koleiny

bruzdy doświadczeń i jaskinie uczuć

nie uciekniesz od łez kiedy uwierzysz

w sens tej chwili która cię zdradzi

zostawiając na pastwę mijającego czasu

jedyne życiodajne źródło które masz na własność

twoje słone morze