zimowe śniadanie na Rynku

chodniki jeszcze ciche

śpią na gzymsach gołębie

i pies w bramie zwinięty w kłębek

parasolki bezrobotnych przewodników

wirują wieloma językami

w namiocie nad stolikami

rozmowy w aromatach kawy

spojrzenie biegnie za dźwiękiem

zegara na wieży

za plecami stukot kopyt na bruku 

rozpoczyna turystyczną dniówkę

w drucianym kominku ogień

roztapia resztki szronu 

mogę bez rękawiczek 

przewracać kartki szukając miejsca
i trzymać długopis w pogotowiu
a nuż zdarzy się chwila

niepowtarzalna i milczenie 

stanie się słowem