para

pewnego dnia wyruszyły 

deptały bruki europejskich stolic

wdychały kurz poboczy

płosząc grające świerszcze

znają pyliste polne drogi

i gliniaste koleiny

w leśnym podszycie szukały

wąskiej ścieżki płochliwych saren

szukały gruntu w grząskim bagnie

i przeczesywały słoneczne jagodziska

wiosenne rowy z żabim skrzekiem

brały jednym skokiem

zmieniały kierunek gdy skały

tarasowały drogę

lub wspinały się mozolnie

do pustelniczych grot nad przepaścią

nocami patrzyły w gwiazdy

przewodniczki błądzących

lubiły budzić się w zapachu ziół

nad polami słuchając skowronków

w wiecznej ciemności tekturowego pudła

śpią zniszczone buty wędrowca

prawdziwi zdobywcy znanych

i nieznanych szlaków 

ze wszystkich podróży ktoś inny 

napisał już reportaż

i wyrysował nową mapę świata