niedomknięci

niedomknięci jak drzwi wypaczone od starości

słowa wiotczeją nam w ustach

umierają gesty w embrionalnych pozach

nie mamy instrukcji obsługi siebie

ani przepisu na udane życie

drogi prowadzą do kolejnych skrzyżowań

na których nikt nie czeka

oczy nie są zwierciadłem duszy

co najwyżej odbijają się od ścian

płaskich jak bezwładne dłonie

nieznużeni w zaprzeczaniu wszystkiemu

nawet sobie i swojej wędrówce

na granicy istnienia i nieistnienia

nie jesteśmy pewni komu zawdzięczać

codzienne zyski w bilansie nieposiadania

niedomknięci w żądaniach

poza granicami własnych możliwości

jakże się zmieścimy

w trumnie