na skraju

na skraju życia

świat oddala się

wydarzenia tracą kontury

zamazują się daty

telefon milczy uśpiony

poduszka wabi sny

które nie nadchodzą

rozwiały się

skamieniały

w milowe słupy zapomnienia

jeszcze tyka zegar

jeszcze zza okna sączy się

biała poświata 

kogut ogłasza kolejny dzień

tu się kończy zasięg

wzroku i słuchu

co dalej - już nieważne

na skraju życia

wszystko blaknie

jak atrament na kartce 

na której ktoś pisał wiersz