na progu jesieni

w alejach drzewa płoną wielobarwnym ogniem jeszcze

na parapecie w pękatych słojach przekwita lato

gdy moja kuchnia nabrzmiewa malinową herbatą

a na progu jesieni dni otulają się deszczem

w coraz dłuższych wieczorach zaprzyjaźniam się z Boyem

podpatruję listy sekretne pisane nie do mnie 

anegdot czar i wyznań obietnice wiarołomne

lekkość dowcipu kiedy słowa łączą serc dwoje 

ab solutus

wolny od więzów i przyzwyczajeń

od niczego nie zależy a istnieje

nosi własną przyczynę i uzasadnienie bycia

tu i teraz

zawsze

gdzieś poza nami

i głęboko w nas

obcy światu zajmuje cały kosmos

którego środek jest wszędzie

jak mawiał Mikołaj z Kuzy

istnieje dziś 

bo tylko tyle 

możemy objąć myślą

jako istoty przypadkowe

z wnętrza Układu Słonecznego

jutro nas nie będzie

Po jednym zdaniu o polskich noblistach

     Życie znanych postaci zawsze stanowi pożywkę dla dociekliwych. O polskich laureatach Nagrody Nobla również napisano już wiele książek. Może nawet tak wiele, że nie da się ich wszystkich przeczytać. W nadmiarze szczegółów odgrzebanych, wyświetlonych i prześwietlonych życiorysach można się zgubić. Wiele też z rzekomych skandali związanych z ich osobami z czasem stało się wiedzą powszechną, a często były znane od lat, tylko nie zawsze o nich pisano.  Może więc dla odmiany warto zrobić coś na przekór: zamiast encyklopedycznie odtwarzać  ich życie dzień po dniu zamknąć biografię każdego w jednym zdaniu, jednym wybranym szczególe, jednym wydarzeniu. Wielkie osobowości mają to do siebie, że widoczne są nawet w na pozór drobnym szczególe. 

1. Maria Skłodowska-Curie i Piotr Curie w podróż poślubna udali się na rowerową przejażdżkę po Francji. Dwa rowery były ich pierwszym wspólnym małżeńskim zakupem.

2. Henryk Sienkiewicz pisywał do wielu redakcji o odmiennych postawach i poglądach politycznych, krytykowano go więc za merkantylizm i wyrachowanie, na co szczerze w jednym z listów napisał: "Żeby oni wiedzieli, ci, z którymi się kłócę o "Słowo", jak ja głęboko mam w dupie te wszystkie rzeczy, które oni za wielkie uważają, a z nimi - jak głęboko mam w dupie i "Słowo", i "Wiek", i "Niwę", i całą tę prasę."

3. Władysław Stanisław Reymont w początkowym okresie zdobywania literackich salonów w Warszawie mieszkał na ulicy Świętojańskiej w jednym pokoju z szewcem, krawcem i murarzem. Chcąc mieć spokój i warunki do pisania, spędzał wiele godzin w katedrze św. Jana.

4. Czesław Miłosz w pierwszym okresie po decyzji o emigracji zamieszkał w siedzibie paryskiej "Kultury", gdzie potrafił pukaniem o drugiej w nocy obudzić również tam mieszkających Zofię i Zygmunta Hertzów, żeby przeczytać im swój najnowszy wiersz akurat przed chwilą napisany.

5. Wisława Szymborska zawsze zabierała w podróże wysłużony chiński termos w żółtą kratkę; wzięła go nawet jadąc do Szwecji na uroczystość noblowską. 

6. Józef Rotblat, uhonorowany Pokojową Nagrodą Nobla jako współzałożyciel organizacji Pugwash działającej na rzecz rozbrojenia atomowego, podczas ceremonii wręczenia nagrody zażyczył sobie, aby zagrano Poloneza As-dur Chopina: "Chciałem w ten sposób oddać hołd mojemu pochodzeniu"- wyjaśnił.

"Ballady i romanse" nowoczesnym wierszem pisane

       

         Romantyczna ballada ma swoje rozpoznawalne cechy budowy: regularność, przewaga zwrotki czterowersowej, rymy, prosty język, obecność dialogu. W treści każdy utwór ze zbioru "Ballad i romansów" Mickiewicza zawiera wprost wyrażony lub ukryty morał. I chociaż w momencie opublikowania było to dzieło nowatorskie, dziś nie można wyobrazić sobie niczego bardziej tradycyjnego. A jednak nawet iw tym, wydawałoby się, tradycyjnym, wierszu ukryte są niezwykłe możliwości modnej dziś w humanistyce rekonstrukcji, która pozwala spojrzeć świeżym okiem na romantyczną balladę.

       Czy można bowiem zapisać zapisać regularny wiersz sylabotoniczny stosując rygory wiersza wolnego i nie tylko nie zatracić sensu, ale wręcz go uwypuklić. Otóż można. Weźmy taki bowiem fragment z ballady Świteź:

Jeżeli nocną przybliżysz się dobą

10

I zwrócisz ku wodom lice:

Gwiazdy nad tobą i gwiazdy pod tobą

I dwa obaczysz księżyce.

Spróbujmy zapisać zgodnie z rozkładem akcentów przestrzennych, nie zważając na liczbę sylab, rymy i podziały składniowe:

Jeżeli nocną

przybliżysz się dobą

i zwrócisz

ku wodom lice:

gwiazdy nad

tobą i gwiazdy pod

tobą i dwa

obaczysz księżyce.

Sprawa staje się oczywista: jeżeli w nocy staniesz nad jeziorem, zarówno nad głową jak i pod nogami zobaczysz dwa księżyce, jeden na niebie, drugi odbity w wodzie.  Coś, co było pozornie poetyckim konceptem, staje się wnikliwą obserwacją zjawiska natury.  

       Polecam tę zabawę wszystkim dzisiejszym czytelnikom "Ballad i romansów" z okazji Narodowego Czytania.  Efekty mogą być zaskakujące.

Aforyzmy 22

Nie znasz dnia ani godziny, kiedy sąsiadka przyjdzie w odwiedziny. 

Podróże kształcą. Poszerzają wiedzę o dworcach i lotniskach.

Im bardziej przybywa człowiekowi lat, tym mniej potrzebuje rzeczy i gadżetów.

Troszcząc się o zwierzęta człowiek nabiera cech ludzkich.

W drodze do nieba przechodzimy przez codzienne ziemskie piekło.

Kto chętnie rozwiązuje cudze problemy, najczęściej nie umie rozwiązać własnych.

Najcenniejsze wartości nie mają ceny.

Czas jest miarą względną: tęsknota z jednego dnia rozłąki robi wieczność.

Życie jest jak jeżyna: zanim zerwiesz owoce, musisz się pokłuć o kolce.

Cudze demony zawsze wydają się łatwiejsze do okiełznania niż własne.

haiku lubelskie

na chodniku

gołąb kręci piruety

przed gołębicą

tłum gapiów

od klauna do linoskoczka

kręcą głowami

uliczny pokaz

magik zawiesza kulę

na palcu dziecka

krzyki i śmiechy

otoczony dziećmi klaun

zgubił balonik

tłum faluje

od brzegu do brzegu

na deptaku

Ukraińska biografia Josepha Conrada

      Zanim Józef Teodor Konrad Korzeniowski herbu Nałęcz został Josephem Conradem, światowej klasy pisarzem opisującym bezkresne obszary egzotycznych mórz jako dziecko i młodzieniec dorastał na ukraińskich bezkresach wołyńsko-podolskich. Ojciec Conrada, Apollo Nałęcz Korzeniowski, urodził się  Honoratce położonej w rejonie oratowskim obwodu winnickiego, na ziemiach dawniej określanych jako Podole. Matka przyszłego pisarza, Ewa z Bobrowskich pochodziła z zamożnej ziemiańskiej rodziny wołyńskiej, osiadłej w powiecie żytomierskim. Po obojgu rodzicach Józef Conrad miał pochodzenie kresowe, co znalazło też odzwierciedlenie w biografii typowej dla tysięcy polskich kresowych rodzin ziemiańskich. 

       Rodzice Conrada, Apollo i Ewa (Ewelina) pobrali się 10 maja 1856 r. w Oratowie w obwodzie winnickim, majątku rodziców Ewy Bobrowskiej. Początkowo zamieszkali w Berdyczowie i tam 3 grudnia 1857 r. urodził się Józef Teodor Konrad. Od 1859 r. Korzeniowscy zamieszkali w Żytomierzu, historycznym mieście założonym w IX w. gdzie w r. 1860 dopiero mały Józef Konrad został ochrzczony. Stąd, z Żytomierza Apollo Korzeniowski pisze lity do miesięcznika "Biblioteka Warszawska" w sprawie zamieszczenia na łamach jego tłumaczeń z literatury obcojęzycznej.  

        Kiedy na skutek antycarskiej działalności Apollo Korzeniowski 1861 r. zamieszkuje w Warszawie, Ewa Korzeniowska pisze pełne tęsknoty listy do męża, szykując się jednocześnie do opuszczenia rodzinnych stron i przeprowadzki. Wraz z małym Konradkiem przebywa czasowo to w Berdyczowie, to w Żytomierzu, to znów w  Terechowej - majątku Teofili Bobrowskiej, babci Konrada, w rejonie berdyczowskim. Stąd często w zakończeniu listów do męża pojawia się prośba: "telegrafuj do Berdyczowa".  W adresach Ewy pojawia się też Nowofastów w powiecie skwirskim, majątek Lubowidzkich, teściów Tadeusza Bobrowskiego (brata Ewy), gdzie matka Konrada spędza z synkiem kilka tygodni. 

      W liście z maja 1861 r. na końcu listu dopisuje dwa zdania do taty mały czteroletni  Konradek. Ewa Korzeniowska relacjonuje mężowi działania władz zaborczych wymierzone w polskich patriotów, aresztowania wśród znajomych i krewnych, wywózki mieszkańców, nastroje panujące w środowisku, obawy i plany ostatecznego stąd wyjazdu, gdyż powrót Apolla do Żytomierza oznaczałby jego aresztowanie.  Latem 1861 roku w społeczeństwie panują nastroje żałobne, czego wyrazem jest noszona powszechnie czarna odzież.  Ewa Korzeniowska w jednym z listów pisze, że szyła dla Konradka czarne ubranko, gdyż chociaż jest dzieckiem, sam o to prosił widząc, że dookoła wszyscy chodzą ubrani na czarno. 

       Ostatecznie Ewa Korzeniowska z małym Konradem wyjeżdżają do Apolla Korzeniowskiego do Warszawy, gdzie zamieszkują  na Nowym Świecie nr 45. Zaledwie miesiąc później, w październiku 1861 r. Apollo Korzeniowski zostaje aresztowany, a w wyniku śledztwa w maju następnego roku (1862) zostają oboje zesłani w głąb Rosji. Początkowo miejscem zesłania miał być Perm u podnóża Uralu, ale już  drodze, w Moskwie decyzja zostaje zmieniona i wszyscy troje zostają skierowani do Wołogdy. W ten sposób niespełna pięcioletni przyszły pisarz poznaje w dzieciństwie trudy życia zesłańczego tak charakterystyczne dl polskich rodzin kresowych. W styczniu 1863 r. udało się uzyskać przeniesienie rodziny bliżej rodzinnych stron i zostają skierowani do Czernihowa. Dawne ważne miasto historycznej Rusi Kijowskiej stało się miejscem śmierci Ewy Korzeniowskiej, która zmarła na gruźlicę 18 kwietnia 1865 r. nie uzyskawszy na czas zgody na leczenie w Kijowie. Niespełna ośmioletni Konrad zostaje półsierotą i sam jako dziecko zaczyna ciężko chorować, o czym z troską pisze ojciec w listach do rodziny i przyjaciół. 

         W listopadzie 1866 r. mały Konrad zostaje z babcią Teofilą wysłany na leczenie do Kijowa, a później na dalszą rekonwalescencję do rodziny w Nowofastowie. Rozstanie z ojcem trwało do 1868r. kiedy Apollo Korzeniowski uzyskał zwolnienie i zamieszkuje z synem we Lwowie na ul. Węgieł Szeroki 804. Tutaj, chcąc wysłać syna do lwowskiego gimnazjum, Apollo zaczyna go uczyć języka niemieckiego. Wcześniej bowiem, podczas lat zesłańczych uczył go już francuskiego i angielskiego. Do końca życia Joseph Conrad najpłynniej będzie posługiwał się językiem francuskim, chociaż całą twórczość pisał po angielsku. 

        Opisując społeczeństwo lwowskie i panujące tu stosunki społeczne, Apollo Korzeniowski nie powstrzymuje się od ironicznego określenia Królestwo Głodomerii i Golicji (nawiązując w ten sposób do oficjalnej nazwy Królestwa Galicji i Lodomerii. Jeszcze w połowie 1868 r. Apollo przebywa w Przemyślu i Kruhelu Wielkim, a następnie wyjeżdża do Topolnicy - miejscowości uzdrowiskowej w powicie samborskim, gdzie leczy się na gruźlicę. Głównym zabiegiem leczniczym okazuje się picie żętcy. Do Lwowa powraca w październiku zamieszkując tym razem na ul. Szerokiej. Boże Narodzenie 1868 r. ojciec i syn spędzają jeszcze we Lwowie, lecz już w lutym następnego roku przenoszą się do Krakowa. Tam zaś jedenastoletni Konrad zostaje sierotą, gdy jego ojciec Apollo Korzeniowski, wielki patriota, działacz polityczny, pisarz i zesłaniec, umiera na gruźlicę 23 maja 1869 r. Odtąd opiekę nad Konradem przejmują krewni z rodziny Bobrowskich, a szczególnie brat Ew, Tadeusz Bobrowski, który będzie kierował edukacją Konrada, wspierając i finansując jego plany zostania marynarzem. 

        Początkowo po śmierci ojca Konrad pozostaje w Krakowie, ale wkrótce wuj Tadeusz umieszcza go w gimnazjum we Lwowie. Następuje tutaj niespełna dwuletni (1873-74) drugi pobyt w tym mieście, niestety, nie ma żadnych informacji na temat życia Konrada w tym czasie. Gdy w 1874 r. Konrad udaje się o Marsylii, opuszcza rodzinne ukraińskie strony właściwie już na zawsze. Po wielu latach w 1890 r.  odwiedził jeszcze wuja Tadeusza Bobrowskiego w jego majątku w Kazimierówce.  

        Joseph Conrad nie wrócił już na wołyńskie i podolskie szlaki swojej rodziny, choć tuż przed wybuchem pierwszej wojny światowej w 1914 r. odwiedził Zakopane,  a później to już jego odwiedzano w Anglii. 

Dociekliwość i wrażliwość

       Przed spotkaniem w Bibliotece Publicznej w Dąbrowicy miałam tremę.  Przez ponad miesiąc szukałyśmy z panią Lucyną Bielak dogodnego terminu, w którym mogłabym poznać młodych czytelników i wspólnie z nimi rozkoszować się poetyckim słowem. Udało się to 9 czerwca i do tej pory nie mogę wyjść z podziwu dla młodzieży ze Szkoły Podstawowej w Dąbrowicy, którzy byli obecni na spotkaniu. Nie dość, że zaprezentowali swoje interpretacje moich wierszy, to jeszcze zadawali bardzo ciekawe i dociekliwe pytania. 

      Mimo młodego wieku słuchacze wybrali do przeczytania wiersze wcale nie najłatwiejsze. Przygotowali się do wystąpień rewelacyjnie, nadając utworom rysy własnej osobowości. Potwierdziło się to, co często powtarzam, że słuchając własnych utworów w cudzym wykonaniu, bywam zaskoczona, że można z nich wydobyć wiele ukrytych niuansów.  Wiersze zabrzmiały jak zupełnie nowe nieznane mi utwory. Wspaniale jest posłuchać jak ożywcze bywają odczytania czytelników.  Cieszę się, że uczniowie ze Szkoły Podstawowej w Dąbrowicy tak dojrzale potrafią obcować z poetyckim słowem. Do tego stopnia okazali swoją dojrzałość, że w zasadzie jedyny wiersz, który pisałam z myślą o dziecięcym czytelniku, "tajemnicę pana Kleksa" przeczytałam zebranym sama. Na szczęście pana Kleksa wszyscy znają i wciąż o nim w szkole czytają. 

       Słuchanie wierszy, z których nawet kilka zostało pięknie kaligraficznie przepisanych i umieszczonych na pamiątkowej tablicy,  było czystą przyjemnością.  Trudniejszy egzamin dla mnie nastąpił w drugiej części spotkania, gdy doszło do zadawania pytań. Przyznam, że jeszcze nigdy nie spotkałam się z tak dociekliwymi słuchaczami. Pytania dotyczyły inspiracji poetyckich, osobistych poetyckich i czytelniczych wyborów,  nawet  moich zainteresowań filmowych. Niektórzy chcieli konkretnie wiedzieć czy czytałam np. o Ani z Zielonego Wzgórza. Oczywiście, że czytałam. Ze strony starszej grupy padło pytanie, czy spotkałam się z krytyką swoich wierszy. Odważne i bardzo ważne pytanie, bo zmusza mnie do głębszego zastanowienia się nad tym, jak moja twórczość jest odbierana przez czytelników.  Padły też pytania o pierwszy wydrukowany wiersz, a także o ostatni, jaki napisałam oraz kogo najbardziej lubię i cenię spośród innych poetów. Szeroki zestaw pytań świadczy o szerokich horyzontach ich autorów, czego wszystkim obecnym na spotkaniu gratuluję. 

      Czas spotkania szybko minął, zbliżał się koniec, a tu jeszcze wyciągały się ręce osób chcących zadawać pytania. Wspaniale jest widzieć takie zainteresowanie i  brać udział w tak dynamicznej rozmowie, co przełożyło się na sporą kolejkę po autografy. Na żadnym wcześniej spotkaniu nie złożyłam tylu autografów! Dziękuję pięknie pani Lucynie Bielak, pomysłodawczyni i organizatorce spotkania oraz wspaniałym młodym czytelnikom i słuchaczom ze Szkoły Podstawowej w Dąbrowicy. 

Wszystkie zdjęcia wykonała Lucyna Bielak

Co nam zostało z romantyzmu?

     2022 - Rok Romantyzmu Polskiego. Dwieście lat temu romantyczna literatura znalazła swój pełnowymiarowy literacki wyraz w "Balladach i romansach" Adama Mickiewicza. A to był zaledwie początek. Wkrótce następne utwory wyniosły Mickiewicza na pozycję wieszcza, a kolejni twórcy musieli się mierzyć z jego oddziaływaniem. Podziwiali i kontestowali. 

      Z okazji Roku Romantyzmu Polskiego w Bibliotece Pedagogicznej w Biłgoraju o tym, co pozostało dzisiaj z romantyzmu dyskutowali poeci: Ewa Bordzań, Piotr Kupczak, Piotr Sawczuk i ja. Zaocznie, poprzez przesłane refleksje i wiersze uczestniczyła Halina Olszewska. Spotkanie prowadził Piotr Polowy, inaugurując dyskusję pytaniem o pierwsze spotkanie każdego z nas z romantyzmem. 

     Uczciwie przyznam,  że nie pamiętam. Z racji wykonywanego zawodu mam za to z romantyzmem do czynienia na co dzień. Tak bardzo na co dzień, że aby odpowiedzieć na pytanie kolejne o to, co z tamtej epoki pozostało do dzisiaj i czy znajdujemy postawy romantyczne  w poezji współczesnej, trzeba się porządni zastanowić.  Zależy bowiem, jak zdefiniujemy sam romantyzm. Już Norwid pisał, że z jednej strony był on reakcja na klasycyzm, a z drugiej, ze swojej perspektywy uważał tę epokę za zamkniętą. Jej kontynuowanie, podtrzymywanie romantycznych mitów i idei "grozi epigonizmem". "Norwid nie dopuszczał możliwości pogrobowego panowania wielkich poetów romantycznych" - pisała Zofia Trojanowiczowa. W takim razie i dzisiaj ich panowanie nad współczesnymi formami poetyckiej ekspresji nie powinno w ogóle się pojawiać, a już tym bardziej dominować. Nie można dziś napisać wiersza romantycznego. Można napisać parodię, pastisz.

      Jeżeli literaturę w ogóle traktować jako rodzaj samowiedzy narodu - jak to rozumiał Norwid - to romantyzm byłby też pewnym określonym sposobem  docierania do tej samowiedzy, sposobem odkrywania prawdy o narodzie. Być może romantyzm dzisiejszy to nie forma poetycka, nie emocjonalność, lecz np. sposób odbierania poety przez społeczeństwo, traktowanie go albo jako wariata, albo jako geniusza, półboga, jak traktowano samego Mickiewicza. W takim razie o ile takie postawy dzisiaj funkcjonują, w co jednak wątpię, romantyzm byłby cechą społeczeństwa, a nie samego poety. Ostatecznie Norwid dochodzi przecież do wniosku, że co prawda Mickiewicza wszyscy czytają, ale nikt go nie rozumie. Jest łatwy w odbiorze, dlatego trafia "pod strzechy", dziś powiedzielibyśmy do masowego odbiorcy. Trafia w gust powszechny, spełnia oczekiwania, czego ilustracją może być anegdota o zecerze, który składając do druku wers z "Pana Tadeusza": "Zrazu cię zapał porywa. A potem - smutki" zamienił na: "Zrazów cię zapach porywa, a potem - wódki".

      W ocenie romantyzmu, w tym największego wieszcza Adama, łatwo popaść w banalizację i trywialność. Łatwo za romantyczne uznać to, co nam osobiście odpowiada: porywy serca, emocjonalizm, balladowość, ludową prostotę. Czy jednak nasze osobiste upodobania są miarodajnym kryterium? Emocjonalność, patriotyzm, doświadczenie samotności, skrajny subiektywizm nie są wyznacznikami tylko postawy romantycznej.  Gdyby szukać czegoś, co rzeczywiście silnie kształtuje postawę romantyczną, byłoby przezwyciężanie materii przez ducha. Ducha różnie rozumianego: ducha narodu, ducha człowieka, ducha artysty, ducha sztuki, ducha ludu czy ducha historii. Od Mickiewicza po Norwida obecny jest wątek duchowego zmagania się z ograniczeniami świata materii, rzeczy, przyziemności. Ostatecznie nawet Norwid, nazywany przez Stefanowską "pisarzem wieku kupieckiego i przemysłowego", pisząc o najbardziej powszechnej ludzkiej czynności, jaką jest praca, wszelka praca, uważał, że pozwala ona człowiekowi uczestniczyć w obu porządkach istnienia: ziemskim i boskim.

      Praca jaka łącznik między materialnym i metafizycznym jako wyznacznik romantycznej postawy. A zatem romantykami są i dzisiaj wszyscy ci poeci, którzy poprzez twórczość kierują człowieka, jego uwagę, na duchowy wymiar życia. Czyli niemal wszyscy. 

      Gdyby zestawić niektóre fragmenty poetów romantycznych i współczesnych, niełatwo byłoby właściwie przypisać je do epoki. Pisał bowiem Norwid:

Jak niewiele jest ludzi i jak nie ma prawie

Pragnących się objawić! - Przechodzą - przechodzą -

Odpychają się, tańcząc ze sobą lub w zabawie

Poufnej, kłamią płynnie, serdecznie się zwodzą:

Ni współcześni, ni bliscy, ani sobie znani,

Ręce imając, śliniąc się szczelnym uściskiem

                            (Kółko)

Anna Pogonowska zaś tak:

Wszechświat zdobyczą naszą - to ciało

Co będzie niby my stygło - 

Prujmy przestrzenie, zwijajmy czas, 

A zawsze prochem będzie proch nasz.

Nie da się nie zauważyć, że na szerszy horyzont, poza granice świata dostrzegalnego, pozwoliła sobie poetka XX-wieczna, gdy Norwid dał gorzką diagnozę XIX-wiecznych kabotynów. No cóż, nie ma chyba jednoznacznego wyróżnika romantyczności.  Aczkolwiek to dzięki romantyzmowi dzisiaj poeci prowincjonalni nie mają, nie powinni mieć żadnych kompleksów, że nie urodzili się i nie działają w stolicy. Romantyzm cały powstał i rozwijał się na prowincji, na Kresach, w oddaleniu od centrów. I tego się trzymajmy także dziś. 

                   

Biblioteka Pedagogiczna w Zamościu. Filia w Biłgoraju. Romantyczność. Potyczki poetów. 12 maja 2022 r. Godz. 16:00.

      

co zdarzyło się w Buczy

nad Buczą w mieście gdzie w majątku dziadków 

młody Bułhakow rwał jabłka w sadzie 

śmierć zamieszkała przez trzydzieści dni i nocy 

ulice puste przestrzelone na wylot 

obok zatrzymanego roweru ciało z dłońmi na kierownicy 

rowerzysta wciąż jechał wzdłuż ulicy 

do domu? do sąsiada? do sklepu? gdy nadeszła śmierć 

inni nie zdążyli dobiec do chodnika 

zatrzymani w biegu na brzegu szosy 

jeszcze krok do bramy na podwórko do piwnicy 

nie zdążyli wśród desek i potrzaskanych cegieł 

podcięci strzałem ogłuszeni świstem 

chłopak z głową na krawężniku jak na poduszce 

śni mu się wielka łąka pełna kwiatów 

albo miasto tętnice śmiechem dzieci 

jeszcze niedawno na brzegu jaru pod skarpą ukryci 

przed wzrokiem ciekawskich spotykali się zakochani 

teraz z piasku do połowy zagrzebani 

w niebo zamordowani patrzą ślepymi twarzami 

matka ojciec i dzieci na rodzinnym spotkaniu 

na zawsze tutaj zostali 

z gryzącymi ziarnami piasku pod powiekami

Publikacja w Listach z Daleka, nr 134, kwiecień - maj 2022.