żurawie odlatują

już ścielą się mgły nad łąkami

chłodem zaciąga porannym

na poboczach połyskują bażanty

na szarych polach tylko dynie

pysznią się słonecznie

ucichły śpiewy ptaków 

tyko liście żółciejące szeleszczą

jeszcze na drzewach

gdy wiewiórka zwinnie zbiera

orzechy z gałęzi leszczyny

wieczory wczesne pachną 

dymem ognisk na kartofliskach

w pełni księżyca klucz żurawi

odlatuje znad rzeki w stronę

niewidocznego horyzontu

wielka woda

na początku była woda

w nurcie rzeki płynie czas

gdy wdrapywaliśmy się na twardy ląd

fale huczały za naszymi plecami

jeszcze dzień miesiąc rok cały wiek

i znowu płynie woda

w rwącym nurcie niesie nasz los

odpływa w niej nasz dobytek

czyjeś domy czyjeś zdjęcia

pokrzywiony wózek dziecka

krzesła stoły pamięć życia

woda płynie płynie wciąż

rośnie rośnie smutek nasz i rozpacz

ląd nasz stał się wodą morzem łez

na początku była woda

woda zmywa po nas ślad

już niedługo będzie

na skraju

na skraju życia

świat oddala się

wydarzenia tracą kontury

zamazują się daty

telefon milczy uśpiony

poduszka wabi sny

które nie nadchodzą

rozwiały się

skamieniały

w milowe słupy zapomnienia

jeszcze tyka zegar

jeszcze zza okna sączy się

biała poświata 

kogut ogłasza kolejny dzień

tu się kończy zasięg

wzroku i słuchu

co dalej - już nieważne

na skraju życia

wszystko blaknie

jak atrament na kartce 

na której ktoś pisał wiersz

Taki prezent

Taki prezent dostałam. Wspaniale uchwycona moja osobowość, mój charakter, moje zamiłowania. Dziękuję, Jolu! 

Nadszedł dzień

Nadszedł dzień wyczekiwany,

czas pracy zawodowej pożegnany.

Teraz laba i swoboda,

wolny duch lata po bezdrożach.

Choć czas wolny się wydłużył,

raczej się nie będę nudzić.

Nie wiem, gdzie poniesie wena:

literackie szranki, może scena,

póki co dla głowy szukam cienia,

ćwiczę sztukę nicnierobienia, 

dzień zapełniam od niechcenia

czym popadnie, jak to w lecie,

dystansuję się od spraw na świecie.

Od pierwszego dnia emeryturki

karmię kurki i słodkie wiewiórki. 

Z Szekspirem w torebce - fragmenty

Jest książka

Już jest, świeża pachnąca z drukarni. Moja najnowsza książka.

Nocny seans

Karciane strategie podczas nocnego seansu gry w brydża. 

Niestety, karta nie przyszła, robra nie ugrałam. 

z kościelnej wieży

z kościelnej wieży bije dzwon

ponad polami niesie głos modlitwy

w ciszy chylą się kłosy zadumane

słoneczniki sypią ziarno

jeszcze się kurzą polne drogi

pozdrawiane przez cykorie

kwiatkami chabrów i bodziszków

stroją się łany zbóż 

z kościelnej wieży bije dzwon

ponad domami niesie pożegnanie

w ostatnią drogę odprowadza 

pamięć przeszłości żal przemijania

pamiątki których nikt nie rozpoznaje

do mogiły składa