wspomnienia kruche są jak szkło
w starej serwantce zamkniętej od lat
nawet kurz nie osiada tylko złoty brzeg
filiżanek od pocałunków stracił blask
herbaciany aromat owoców głogu i róż
wypełnia szczeliny przerwanych snów
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
pięknie, zmysłowo i poetycznie, no może klimat...ycznie!
OdpowiedzUsuńKlimat jest już zimowy ;-)
OdpowiedzUsuńIwona