omszałe zamki

omszałe zamki

na siedem spustów

zamknięte bramy

Requiem dla katedry

Część I

nie wiedziałam że dziś

będę pisać przez łzy

które z witraży płyną po ścianach gorących

modlitewne szepty zamarły

w strzelistych abażurach płonącej iglicy

w tym ogniu jak żywa

z sercem gorącym

w całunach dymu 

obraca się w proch 

nieme maszkarony

ognistym oddechem

krzyczą w noc jasną od pożaru

ptasie gargulce sfrunęły

w płatkach popiołu

na kurtki przechodniów

notre drame 

piszą na porannych stronach gazet

chwilo trwaj zanim spłoniesz

grzebiąc setki lat w sarkofagu

pustym pod otwartym niebem

jeszcze dziś stoi katedra

na kolanach modlących się

na paryskim chodniku

Pożegnanie zimy - kulig i marzanna

#14

przez śnieg

ślady płóz ciągną się w gwar

i zapach kiełbasek

#02

dziecięcy orszak

słomiana kukła w koralach

odpływa

Poezja i proza na wiosnę

    Biłgorajscy poeci ożywili się na wiosnę. Jakby nie patrzeć, poeci to często takie niebieskie ptaki, toteż nic dziwnego, że gdy dzień dłuższy i nawet słońce raz po raz się pojawia, oni też zaczynają stadnie świergotać. Zwłaszcza trzynastego, bo nie wierzą w pecha, gdy się pechowo składa, że człowiek para się piórem. Posileni chlebem własnego wypieku, wzmocnieni czerwonym winem, dali wybrzmieć twórczym emanacjom. Poważną poetycką frazę zaprezentowała tym razem tylko Halina Olszewska wierszem "Podróże z Cogito". Ewa Bordzań i gospodyni spotkania, czyli ja, poszłyśmy w satyrę, czytając teksty z przymrużeniem oka pisane. Jacek Żybura wprowadził zebranych w karkołomne gwarowe dialogi bohaterów najnowszej powieści, jeszcze nieopublikowanej. Przy okazji wynikła dyskusja na tematy dialektologii stosowanej. Jak stosowanej, przez kogo, z jakim efektem i w jakich czasach historycznych. Temat rzeka!  Dla twórcy z okolic prowincjonalnych gwara jest żywiołem często wciąż obecnym. Czy jednak niezmiennym?  Przyznaję, że sama mam nieraz problem ze zrozumieniem osób mówiących gwarą, ratuje mnie językoznawcza domyślność, choć nie zawsze. Bywało, że nie rozumiałam, co mówi do mnie sąsiadka na wsi. Są wyrazy jak zagadki, zmuszające do szaradziarskiego wysiłku. Praca w słowie, poetyckim czy prozatorskim, bywa trudem syzyfowym, o czym czytelnicy mają często mylne pojęcie, a raczej w ogóle go nie mają. Czy dlatego spotykamy się we własnym gronie zamiast z czytelnikami? No cóż, będziemy się starali wyjść z niszy - wyfruniemy wiosną jak ptaki. Elżbieta Sokołowska tym razem sponsorowała wino (chleb z żurawinami był mojego wypieku), licząc zapewne, że padniemy zanim ją zanudzimy swoimi utworami. Nic z tego! Wytrwaliśmy na lekturze do końca i nawet nam się języki nie plątały. Pochwaliłam się tajnymi zapiskami z życia miasteczka. Muszę być ostrożna, bo czasami pojawiają się w nich postacie rozpoznawalne. Na razie więc tylko bezpieczna autoironia. 

O niewydawaniu pieniędzy na darmowe dostawy

Dziś Dzień Darmowej Dostawy - szał zakupów od Czarnego Piątku nadal trwa, tylko w sieci. Pisałam o swoim łupie (sześć rolek najdłuższego papieru toaletowego) czarnopiątkowym, postanowiłam rzecz powtórzyć w domowym zaciszu, nie wychodząc z domu. Po powrocie z pracy zaczęłam przeglądać, które sklepy włączyły się do akcji darmowej dostawy i ... zapomniałam, co miałam zamówić. To znaczy miałam zapisane, ale zapomniałam gdzie. Z kolei siostra również podała mi swoją absolutnie obowiązkową listę, ale też zapomniałam, więc za telefon i dzwonię - nie odbiera. No jeszcze parę godzin czasu jest, może oddzwoni. Tymczasem przeglądam asortyment internetowych księgarni: poeta, którego nie znam; poeta, którego nie cierpię; poeta,którego już mam. Dalej: powieść dla nastolatków, powieść dla kucharek, powieść dla nieumiejących czytać, czyli komiks ;-) Dalej: poradnik ogrodniczy, poradnik kucharski, poradnik majsterkowicza, poradnik robótek ręcznych, poradnik szczęśliwego człowieka. I dalej: kolorowanki dla dzieci, kolorowanki dla dorosłych, puzzle. I jeszcze: kryminały, sensacje, thrillery albo romansidła, sexy mama, sexy sekretarka, sexy nastolatka, sexy macho i sexy drwal... a nie, to już masło maślane by było czy raczej oksymoron? Licho wie. W każdym razie podliczyłam: ZAOSZCZĘDZIŁAM co najmniej kilka setek, bo NIC NIE ZAMÓWIŁAM :-) 

Iwona Startek

List z raju

Jest sobota, do okna deszcz

pcha się jak strun pizzicato.

To posępnego czasu miecz

zatrzymał się pod fermatą.

Za oknem życiodajny plusk

pęczniejący niczym drożdże;

na mnie osiądzie pył i kurz

jeśli nazwać się nie zdążę.

Milczą zegary pustych chwil,

białe kartki w kalendarzach.

Bóg stworzył wszechświat w siedem dni,

mnie ten jeden dzień przeraża,

gdy bezimienna rozpacz trwa,

dopóki słowem nie nadam

budzącemu się światu praw

istnienia, ja - pierwszy Adam.

druga strona

druga strona

po ciemnych łąkach

księżycowa pełnia toczy

smak jabłek i krzyk żurawi

pędzel nocy rozcina

swojską przestrzeń

nadaje rzeczom kształty

od nowa formuje istnienie

pod kuchenną blachą

w czerwonych szyszkach

płoną ziarna czasu

na niewidzialnych niciach

snują się myśli

poszarpane jak babie lato

podpływają do okien

srebrne dachy na stodołach

nim w pajęczych sieciach

wstanie dzień zza luster

świat zajrzy nam pod powieki

zamknięte snem

sen o poecie

dziś w nocy 

przyśnił mi się stary Wierzyński

jako ślepy poeta

z bezwładnym piórem 

czytelnicy z tamtej strony świata

przysyłali mu wiersze

nagrane na taśmę magnetofonową

niektórzy tworzyli dźwiękowe pocztówki

z wrzosów i mchu

i nocnego wycia Ziemi-Wilczycy

listonosz dzwonił każdego dnia

znosząc kufry pełne 

ogromnych obszarów pięciu pór roku

aż pewnego razu nikt 

nie otworzył mu drzwi

poeta ogłuchł

13 lutego minęła 50. rocznica śmierci Kazimierza Wierzyńskiego

Aforyzmy 13

Dawniej dobry rzemieślnik zdobywał renomę solidnością, dzisiaj wystarczy, że jest kreatywny.

Wyścig: człowiek jechał szybko i bezpiecznie; drzewo rosło powoli i statecznie. Wygrało drzewo.

Najdłuższa wojna ludzkości to walka rozumu z ignorancją.

Przed napisem "wyjście" warto wiedzieć, co nas czeka za drzwiami, przez które chce się wyjść.

Za tysiąc lat po naszej epoce zostaną tylko martwe daty.

Co litościwy śnieg przykryje, bezwzględna wiosna ujawni nam przed oczami: wszystkie nasze śmiecie.

Gdyby każdy robił tylko to, co potrafi, spora część ludzkości nie skalałaby rąk żadną pracą.

Gdy większość miejsca w umyśle zajmują domysły, nie ma tam miejsca na rzetelną wiedzę.

Lustra są nieprzekupne: nigdy nie pokazują tego, co chcemy zobaczyć.

Pomiędzy "być" a "mieć" panoszy się denerwujące indywiduum z pretensjami do jednego i drugiego.

wiersz bez początku

wiersz bez początku

                za każdym lustrem 

                   jest martwa gwiazda

                               (Federico Garcia Lorca)

w ciemności

lustra cichną jak głębokie studnie

ich obolałe oczy

całymi dniami patrzą

na kwiaty łez

wyrywane przez ogrodniczkę

na pustych miejscach

poeci sieją wiersze

krok w krok

godzina po godzinie

przeciw śmierci

niedomknięci

niedomknięci jak drzwi wypaczone od starości

słowa wiotczeją nam w ustach

umierają gesty w embrionalnych pozach

nie mamy instrukcji obsługi siebie

ani przepisu na udane życie

drogi prowadzą do kolejnych skrzyżowań

na których nikt nie czeka

oczy nie są zwierciadłem duszy

co najwyżej odbijają się od ścian

płaskich jak bezwładne dłonie

nieznużeni w zaprzeczaniu wszystkiemu

nawet sobie i swojej wędrówce

na granicy istnienia i nieistnienia

nie jesteśmy pewni komu zawdzięczać

codzienne zyski w bilansie nieposiadania

niedomknięci w żądaniach

poza granicami własnych możliwości

jakże się zmieścimy

w trumnie